රසෝඝය

දිය නිම් තෙර

2011-09-12T09:53:00.003+05:30

දිය පිපාසිතව
දිය කඩ වෙත ඇදෙනා
ගෝන, හා, මුවැතියන්
ගොදු කොට
ගනුව කුම්භිලය. . .

අදුරු විදී කොණ
ගැහෙමින් දිලෙන
ඇම්බර් බුබළ

රතැස් දිළේ
අදුරු මාවතෙහි අග
දිය නිම් තෙර ළඟ
මන්මත් වී උම්මාදයෙන්

කවරෙකු ද අද?
උඹේ ගොදුර!

නිදි නැති රැයක

2010-09-27T10:53:00.004+05:30

මේ සිසිල් මැදියමේ

නින්ද නුඹ නැත

දෙනෙත් අහලකවත්...

ඈ පිළිබඳ සිතිවිලි

මා සිත් අවදි කරයි!

නෙතින් ඈත්වී හිඳ

නොරුස් සිතින්

නින්ද නුඹ!

ඒ පෙමට

මා හා උරණයි...

ඇමරිකානු නූතන කවිහූ: විලියම් කාලොස් විලියම්ස් (1883-1963)

2010-09-16T11:19:00.004+05:30

ඇමරිකානු කවීන් පිළිබඳ සිංහල පාඨකයන්ට කරුණු ස්ල්පයක් දැක්වීමට මම කල්පනා කළෙමි. මගේ කාව්‍ය නිර්මාණයන්ට පමණක් නොව, බොහෝ ලංකාවේ කවීට ආභාසයක් ගෙනා ඇමරිකානු නුතන කාව්‍ය පිළිබඳ මා සටහන් කරන සටහන් පෙළෙ ආරම්භය මෙසේ සටහන් කරමි෴

විලියම් කාලොස් විලියම්ස් (1883-1963) ඇමරිකානු නිදහස් කාව්‍යයේ (Free-verse) අනුපමේය සේවයක් කළ ඇමරිකානු කාව්‍යයන්හි පර්යේෂකයක් ද, නව්‍යවාදියකු හා විප්ලවවාදියකු ලෙසින් සැලකේ. 1883 රදෆට් නිවුජර්සි නුවරෙහි ඉංග්‍රිසි පියකුට හා පොටරිකන් මවකට දාව උපත ලැබූ ඔහු පෙන්සෙලිවෙනියා විශ්වවිද්‍යාලයේදී වෛද්‍ය විද්‍යාව හැදැරීමට ඇතුලු වූ අතර, එහි දී ‘එස්රා පවුන්ඩ් (1885-1979)’ නැමැති ඇමරිකානු කාව්‍යයේ නව ආභාසයක් ඇති කළ කවියා හමු විය. ඔහුගේ ඇසුරේ ලත් ආභාසයෙන් කාව්‍යකරණයට පැමිණි හේ අනෙකුත් සමකාලීන නුතනවාදී මග නොගොස් අවුරුදු 40ක සාර්ථක වෛද්‍ය වෘත්තියකට පිය නැගුවේ ය. වෛද්‍ය වෘත්තියේ යෙදී සිටින අවස්ථාවේ ම, කාව්‍යකරණයේ ද යෙදි ගෞවරවාදරයට පත් විය. රෝගින් බලන අවස්ථාවේ දී හෝ රෝගින් බැලීමේ අතර වාරයේ දී ලැබෙන විවේකයෙන් ඔහු කවි සඳහා අවශ්‍ය කරන අදහස් සටහන් කරමින් පසුව ඉඩ ලත් අවස්ථාවන්හි කව්‍ය නිර්මානයේ යෙදුනේ ය. ඇමරිකානු කාව්‍යයට අනන්‍ය භාෂණයේ ද, වාග් සම්ප්‍රදායක් ද, රූඩි ආදී විවිධ අලංකාර ක්‍රමයන්ගේ ද ආලෝකයක් ඇමරිකානු කාව්‍යයට එක් කළේ ය. දෛනික ජීවිතයේ හමුවන වස්තුන් සමඟ ඍජු ලෙස සම්පර්කනය වෙමින් කාව්‍ය නිර්මාණයේ ලා නිදහස් ආරකින් කවි ලිවීම ඔහු‍ට ආවේනික සම්ප්‍රදාය විය. නිදර්ශනයක් ලෙස ඔහුගේ කව්‍යයන්ගේ කැපීපෙනෙන වස්තු වන්නේ රතු පලම් (වියලි මිදි), රතු විල්බැරොව, ගිනිනිවන වාහන ආදි නිතර ඇස ගැටුණු වස්තූන් ය. ඔහුගේ සුවිශාල මෙහෙවර වන්නේ ‘පැටසන්’නැමති නිවුජර්සිහි පැටසන් නගරය අළලා කරන ලද කාව්‍ය ග්‍රන්ථය යි. 1948-1956 කාලයේ රචිත එය ‘නිගරය’ හා ‘මිනිසා’ පිළිබඳ ගැඹුරු දෘස්ටියක් හෙළන්නේ ‘ඇමරිකානු බලය’ නැමති මිත්‍යව නිර්වස්ත්‍රණය කරමින් ය. පනස් ගණන්වලදී සහ හැටේ දශකයේ ඇමරිකානු නව කවින් සඳහා විලියම් කැපී පෙනෙන ආභාසයක් සැපයී ය. ඔහු ගේ කාව්‍ය සඳහා ක්‍රමික ලෙස සහ සෙමෙන් රසික ප්‍රජාවක් ඇඳුණු අතර, ඔහු ගේ මරණයෙන් පසුව ඔහු‍ ගේ කාව්‍යකරණය සඳහා පිළි ගැනීමක් ද, සුවිශේෂ තග්‍යක් ද ලැබිණ. ඇමරිකානු කාව්‍ය සමිතිය (Society of America Poetry) වත්මන් දින දක්වා ඔහු‍ ගේ නාමයෙන් ත්‍යාගයක සංස්ථාපනය කොට ඇත. 1963 දී හෙතෙව වසර ගණනාවක අසනිපයන් ගෙන් හෙම්බත් වී මෙලොව හැර ගියේ ය.

ඔහු ගේ මේ කවිය දෙස බලන්න:

To a Poor Old Woman

by William Carlos Williams

munching a plum on

the street a paper bag

of them in her hand

They taste good to her

They taste good

to her. They taste

good to her

You can see it by

the way she gives herself

to the one half

sucked out in her hand

Comforted

a solace of ripe plums

seeming to fill the air

They taste good to her

ඉහත කවයේ සිංහල අනුවාදය මෙසේ දැක්විය හැකි ය:

‘දිළිඳු මැහැල්ලිය වෙතයි’

ඈ අත කඩදහි මල්ලක වූ

සපමින් මිදිගෙඩියක්

පාර දිගේ. . .

ඒවා ඇයට රස ය

එය ඔබට පෙනේ

ඈ අත වූ මිදි පළුව

උරා බොන ලීලාවෙන් ම

සැනැහේ

ඉදුණු මිදිවල සුවෙන්

‘ඒවා ඇයට රස ය’

පෙනෙ වී,

පිරී යන සේ ගුවනත

මෙම කාව්‍යය ලියා ඇතිතේ 1934-35 දක්වා වූ ඇමරිකානු ‘මහා ආර්ථික අවපාත’ සමයේ දී ය. මෙහි දී විලියම්ස් විසින් සමාජ අසාධාරණය හා දිළිඳු කම පසුබිම් කොට කවිය තනා ඇති නමුත් බොහෝවිට කාව්‍යයේ ප්‍රතිධ්වනී දෙන්නේ මැහැලියක් විසින් තමුන්ට ලැබිය හැකි අතැති සතුටකින් සන්තෘෂ්ටිමත් වන මානසික චිත්‍රය කි. ඇය දිළිඳු මැහැල්ලියක් ලෙස කවියා උපකල්පන කරන්නේ ඈ ඇදි වසිත්‍රයෙන් ද? නැතහොත් විදියක් දිගේ ඈ වියලි මිදිසපමින් යන බැවින් ද? මිදි මල්ලක් මිළ දී ගැනීමට තරම් වාසියක් ඇයට ලැබී ඇති සේ ය. එසේ ම, මිදි එතරම් මිළක් ද නොවන බැවින්, ඇගේ දිළිඳුකම එයින් ප්‍රකට වේ ද? පුරාතන කවිහූ මල් නෙලීම හෝ ඉදිණු පලතුරු අනුභවය ලිංගිකත්වය පිළිබිඹු කිරීමට යොදා ගෙන ඇත. එහෙත් විලියම්ස් මිදි කෑම ලිංගිකත්වය ආරෝපනය වෙනුවට දිළිඳුකම තුළ ලද හැකි සන්තෘෂ්ටිය දැක්වීමට යොදා ගෙන ඇත්තේ ය. විලියම්ස් ගේ රචනය මගින් හුවා දක්වන දෛනික දිවියේ වස්තුන් මෙහි දි ද, මතු වී දැක්වෙයි. ‘දිළිඳු මැහැල්ලියක් වෙතයි’ යන කාව්‍යයේ හරය වන්නේ දිළිඳුකම අරා මැහැල්ලියක් විසින් ජීවිතයේ රසය විඳින්නටත්, ලද විටක දෛනික දිවියේ ඉතා ම කුඩා දෙයින් සැනහෙන්නටත් ඇති ශාක්‍යතාව විද්‍යමාන කරයි. විලියම්ස් භාවිත කරන භාෂාව වනාහි ‘පුරාණ ජේම්ස් රජු ගේ බයිබලයේ’ ගිතාවලියේ වූ භාෂා විලාශය යි. එකී බයිබලයේ දැක්වෙන විවිධ රූපකයන් මෙහි දී ද මතුවී ඇති හැටි පෙනේ.

“සමිඳාණන් යහපත් බව රසබලා දැනගන්න” (ගීතා 34:8).

ඉහත දැක්වෙන ආකාර ‘රසය’ මතු කර දැක්වීම මගින් එය ප්‍රකට වෙයි. කාව්‍යය නිර්මාණයේ ලා භාවිත කර ඇති සංවිධානය ඉංග්‍රීසි කවියේ වූ දෙවන පෙළ සදැස් ලක්ෂණය අත්හැර ‘නිදහස් පෙළ’ භාවිතයට ගෙන ඇත. ඇමරිකානු කාව්‍යයේ ‘නිදහස්’ ආර භාවිතයේ දී විලියම්ස් මුල් තැනක් ගෙන ඇත්තේ ය. එසේ ම, ඔහු ගේ නිදහස් ආර කෙටි ය; අක්‍රමික ය. විලියම්ස් සමකාලීන ඇමරිකානු කවින් විසින් ගත් අනාගමික, දුහුල් භාෂා රිතීන් මත‍ නොයැපී ඔහුට ම ආවේනික වූ ත්‍රෛයිභාෂික සංක්‍රමික උරුමය පිළිඹිබු කළේ ය. එසේ ම ඔහු ගේ වස්තු විෂය ලෙස බහුල ලෙස ගැණුනේ නිව්ජර්සි ප්‍රාන්තයේ හමු වූ තෙවැනි පන්තියේ රෝගින් ගේ සමාජ ආගමනය යි. නව්‍ය ඇමරිකානු නිදහස් කාව්‍යයයේ අක්‍රමවත් පේළි තුළින් විලියම්ස් ස්වකීය කලාවේදී දෘෂ්ටිය “දිළිඳු මැහැල්ලිය වෙතයි” යන කවෙන් නින්නාද වාදන කෞෂල්‍යය ද මතු කරයි. මෙහි ‍නින්නාද වන “ඒවා ඇයට රස ය” යන පෙළ විලියම්ස් මේ කෞෂල්‍ය අත්හදා බැලීමට ‍යොදා ගත්තකි. එයින් මෙතුවක් මැනවින් ගලා සපැමිණි අදහස් වැල ක්ෂණික ලෙස බිඳ වැටේ. මෙනයින් මෙසේ අදහස බිදීම මගින් ශබ්ද රසය හා අර්ථ රසය භාවාත්මක ලෙස වර්ධනය කළ හැකි අයුරු විලියම් කියවන්නාට දක්වයි. නින්නාද වන පෙළ, විලියම්ස්, නොබෙදා මුලු පෙළ ම පෙනෙන පරිදි දක්වා ඇත. මෙසේ ප්‍රතිධ්වනිකරණය මගින් භාවාත්ම රූපයක් අපගේ මනස තුළ මවන්නට විලියම්ස් සමර්ත වෙයි. මිදිවල රසය දැනෙන්නේ අපට නො ව, ඇයට ය. එයින් ඇගේ කුසගින්න මිදිවල රසය තව තවත් වැඩි කරන්නට හේතු වේ. දෙවන ප්‍රතිධ්වනිකරණය මගින් එහි රසය මතු කළ හැකි ය. එනයින් කාව්‍යය කියවන්නා විසින් බර කරන වචනයන්ට අනුචිත ලෙස ඈ විඳින රසය මතු වී පැන නඟී. ඒ මිදි පෙනුමෙන් පියකරු නොවිය හැකි ය; රසයෙන් සමහරක් ඇඹුල් විය හැකි ය; සමහරවිට මදක් නරක්වී තිබෙන්නට ද පුළුවන. එහෙත් “ඒවා ඇයට රස ය.” අපට හොඳ ව පෙනෙන දේ ඇයට නොපෙනේ; ඇයට දැනෙන්නේ ඒවා යේ මනරම් රසය පමණි. විලියම්ස් ස්වකීය කවිය කියවීමේ දී, ‍පෙළ වෙන් වූ ස්ථානයන් හි නො නැවති ඒවා අවධාරණය පිණිස පමණක් යොදා ගනී. හෙතෙම විවිධ වචන අවධාරණයෙන් නැවත නැවත යෙදුණු පෙළහි අරුත මද වශයෙන් වෙනස් කරයි. එනයින් මැහැල්ලිය විසින් විඳින රසය, වචනයෙන් වචනය අවධාරණයෙන් මතු කොට දක්වයි. භාවිත භාෂාව පොදු ජන වහර බැවින් එයින් ගම්‍ය කරවන අදහස තවත් තීව්‍ර කරයි. පොදු ජන සැපත, සතුට එ සේ මතු කිරීමේ හැකියාව විලියම්ස් දක්වන ඉමහත් ශාක්‍යතාවයකි.

ආර්ථික අවපාතයෙන් පීඩා විඳින ජනතාව වෙත කෙරෙන ආයාචනය වනාහි දානශිලීත්වය, අනුකම්පාව සහ පංති ජීවන දුෂ්කරතාවයන් මදක් මිදී ජීවිතයේ තෘප්තිය දෙස යොමු වන ලෙස ය. විලියම්ස් හට “දිළිඳු බව” අමුර්තයක් නො ව, එය තත්‍ය අත්දැකීමකි. එනයින් මැහැල්ලිය විසින් විඳින රසය ජීවිතයේ අතිශය අමිහිරි තත්ත්ව යටතේ ලද ස්ල්ප සතුටකින් අමාන්දානන්දනයට පත්වීම සඳහා කියවන්නා පොළඹ වයි. ඒ හෙයින් විලියම්ස් ස්ර්වශුභවාදී දෘෂ්ටියක් සඳහා පාඨක අප කැඳ වයි. ජීවිතය දුක සැප අතර දෝළනය වන ගමනකි. එහි දී එකිනෙකා තමාට අනන්‍ය වූ රස වින්දනයක ගැලේ; ඇලේ. එ සේ, මැහැල්ලිය ද තමන්ට ලබා ගත හැකි අතට හසු වූ සැපතෙන් උපරිම ලෙස තෘප්තිමත් වේ. ඒ දසුන දකින අප ද, ඇගේ තෘප්තිය කෙරෙහි ඇදෙන්නේ ජීවිත සටනේ සුළු සැනැසුම් සොයන්නට වෙර දරමින් ය. ඈ ලබන්නා වූ සැනැසීම හා තෘප්තියෙන් සකල ගුවන් තලය ම පිරී වැසි යයි.

මැහැල්ලිය දේශපාලන සමාජීය හෝ ආචාර ධාර්මික රූපයක් නො ව, ඈ ජීවිතය භුක්තිවිදීම පිළිබඳ පාඩමක් අපට කියා දේ. අප රස විඳින දෙයෙහි උපරිම ආත්ම තෘප්තියක් ලැබිමට පාඨකයා හට විලියම්ස් ආරාධනය කරයි. එනයින් මේ පෙළ සොළොසින් ගම්‍ය කරනු‍යේ පංචෙන්ද්‍රිය මගින් ග්‍රහණය කර ගත හැකි අසේනීය තෘප්තිය යි. ඈ සැපීමෙන්, මිදිගෙඩියේ යුෂ උරාබීමෙන් ඇතිවන සංතෘෂ්ටිය අවසානයේ ගුවනත රැව් පිළි රැව් දෙයි; එය පුරාවා ල යි. විලියම්ස් ගේ කවය ගැඹරේ වූ සමානාත්මවාදී දැක්ම අප නවතාවයෙන් පුරවයි. මේ ඉර හද යට සැමට පොදු වූ ‘සුළු සතුට’ පෝසතුන්ට මෙන් දිළින්ඳාට ද පොදුය; වින්දනය අප සැමට ම පොදු ය. ඈ අතට ළඟ වූ දෙයින් තෘප්තිමක් වූවා ය. ඒ ප්‍රීතිය ඇයට පමණක් සීමා නො වී අවට දස අත, මුළු වායු ගෝලය, ගුවන් තලය ම පුරවා ලී ය. එහෙත් අවාසනාව නම් මේ දිළිඳු මැහැළිය සොයා ගත් සතුට වැනි අවස්ථා අපට භුක්ති විඳිමට ඇති නොහැකියා ව ය. එනයින් මේ මැහැල්ලියට වඩා අප වඩා අනුකම්පා ලැබිය යුතු නොවේ ද?

ඔහුගේ තවත් සුළු දෑ අගය කළ කවියකට අවධානය යොමු කරමු. ‘ප්‍රේමගේ ගමන’ (Journey To Love) හි පැමිණ ‘සෙවලනැල්ල’ (Shadows) කාව්‍යය මෙසේ ය:

"Shadows cast by the street light

under the stars,

the head is tilted back,

the long shadow of the legs

presumes a world taken for granted

on which the cricket trills"

“මගතොටේ එළියෙන් වැටුණු සෙවනැලි

තාරකා යට

හිස පසට ඇල වී

පායුගලක දිගු සෙවනැලි

අනුමාන කරන නොසලකන ලොවක්

මත කම්පිත රැහැයි නද”

“ජනතා පරමාධිපත්‍යය”

2010-09-13T11:20:00.003+05:30

රජුන් වූ මහදනෝ

මතු බුදු බව පතා

දනට දී රජකම

දස අට කිරීටය පළදා ලා

අභිශේක කළ’යි

නව රජෙකු පෙර දා. . .

හැරපියා රාජ වස්ත්‍රාභරණ

අත්වැසි දැසි දසුන් වී රජුට

දරු මුනුපුරන් ද කැටුව

වැදහෝ ය, වංක ගිරට.

පසදලීම

2010-09-11T11:20:00.002+05:30

එළූ දැලට

අසු වූ ගොදුරු

ඇද හනික

විද යටි බඩට

උරා බී රීරි මාංසයෙන්

හප කොට විසි කළ

නුඹයි ඒ පුදලත්. . .

බැති සිතින් ඇදුණු

සියක් කතුන්

නොදත් ගණනක් ද තව

කෙලෙසූ පියාණ ඇසිපියා

නුඹයි ඒ ගරුතර. . .

එක ම දිනක

මවකඳු දියණියක

කෙලෙසා ලා එකවිට

සුපසන් වෙස් අරා

දෙන අසරි සත් හට

නුඹයි ඒ සුදහත්. . .

නීතිය ලුහුබදින විට

‘මා පණ නසම්’යි කියා

බිය කර හුන් අය අවට

දැදුරු කොට සිත් සතන්

නැමූ යුක්තිය උනුන් ලවා

නුඹයි ඒ සුදරද. . .

උසාවියේ නඩු යට ගසා

නඩු කොළ ද පන්නා ලා

අබ්බගාත වූ

නඩුව අවනඩුව කොට

නිදොස් වරලත්

නුඹයි ඒ දෙව්ගැති. . .

පසදලන යුක්තිය කොහි ද?

මනුලොව නැති තැන

නුඹ දෙසූ ලෙස

‘දෙව් ලොව වත් වේද

එදා කී විමුක්තිය?’

“ගෝචර ගොදුර”

2010-09-09T15:43:00.003+05:30

දැල්වේය පහන් සිළ

මද නලින් වැනි වැනි

ගොදුරු කොටැ පියාසැරි

රතැස් යුවල

යොමු වී කෑදරෙන්

සුකොමල සිනිදු කුසුම වෙත

තලන ලෙදින් - මිරීකා පොඩිකර

හිරිකිත හිතුවිලි - පාවේ ගුවනත

හඬ නඟා - අසලහුන්

මට ද දැනෙන ලෙස.

“9/8”

2010-09-08T10:06:00.005+05:30

මූසල දිනකි අද

ඉරණම තීණ්දු කරනා අපේ

ජනතා අයිතීන්

තබා දංගෙඩිය මත

වදකයෝ වටේ කැරකෙති

අප පත් කළ හැත්ත

ද්‍රෝහි වී අපට ම,

ගෙල සිඳ ලන්නේ අපේ

ගෙන කඩුව සියතට

ඉතිං ආයුබෝවන්

ජීවිත නිදහසට

නිදහස් හුස්ම පොදට

අද සිට රජූට අතවැසි

නොවන අය හට

උතුරා යන රාජ උදහසින්

පෙගෙ වී, රතු ලෙයින් ගත

හෙට දින අපේ ඡන්දය

ගසා, මරා, තලා

වපුරා මුසා

උදුරා ගනී වී

පෙර ඳා කළ සේ. . .

අපට වන්නේ මිතුරේ

බකන් නිලා ඉන්නටයි

ඉතිං ආයුබෝවන්

අවසන් නිවහල් හුස්ම පොදට

ලීවේ: 08.09.2010

“මූර්තය”

2010-09-07T19:43:00.002+05:30

හිරු රද නවතින්;

නවතින් ඔතන ම!

මොහොතක් මට දී. . .

“උණු දියර ඉර”

2010-09-06T09:42:00.002+05:30

මා හිරු මඩළ

කොයි ද අද?

අමාවක යි

අහස පුරා - සිව් දිගට

සඳ සොමි අදුරු ය - උණුහුම සීතල ය

මෙළෙක රළු ය - විහගුන් ගොළු ය

සඳ සකී කොයි ද? හුන් අරා අහස පුරා

බස් දොඩ දොඩා - රෑ පහන් වන තුරා

තරු නෙත් කොයි ද? රෑ තුරා ඉඟි බිඟි පා

කොමළෙන් බලා, ම’දෙස

අවුස්සා ලූ මා හද

ඒ පිනා ගිය

මයේ හඳ

කොයි ද අද?

හ්ම්. . . .

දියකර හදේ දුක්

ගංගා නිම්න දිගේ

ගලා බසී

උණු දියර ඉරක්!

තව කොතෙක් කල්?

2010-07-27T10:49:00.006+05:30

පසුගිය සතියක යාපනයේ ඉගැන්වීමේ කටයුත්තකට යෑමට ලැබිණ. ඉගැන්වීම් කටයුතු වලට අමතර ව දින හතරක් පුරා යාපනේ සංචාරය කිරීමට ද අමතක නොකෙළෙමි. අපගේ ආයතනයේ යාල්පානම් අධ්‍යයන මණ්ඩපයෙහි සිංහල (ඉංග්‍රිසි සමහර විට) බසින් ඉගැන් වූ පළමු සිංහලයා විමේ භාග්‍යය ලැබ ගත්තේ ය (දෙමළ බසට පෙරළිමට පරිවර්ථකයකු ද මම සමඟ රැගෙන ගියෙමි). එහි ගත කළ කාලයේ, ගමන් ගත් විවිධ ගම්මානවල දී, ‍අහම්බෙන් එක් ගමනක් අතරමග දුටු දසුනක් මේ පබැදුමට පාදක වෙයි:

තැන තැන

සිහළ කොළුවන්

ආයුධ අතැති ව

787 බසයේ යාල්පානම් වෙත

එනෙන විට මාදගල් සිට

තල් රුකක් දුටිමි

නැගී තේජසින්

සිසාරා ගුවනත අතු පතර

ඒ තේජාන්විත ඍජු කදෙහි

මුලීන් තදකොට මිරිකා ගෙන

වැඩෙනා බෝ රැකක්

තල මැඩගෙන

තව කොතෙක් කල් . . .

සිතුම් පෙළ

2010-07-09T15:11:00.003+05:30

බසයේ කවුලුව අතරින්

එයි මුරණ්ඩු සුළං රොදක්

වැදී ගතෙහි වේගයෙන්

සසල කොට පුබුදයි

අමුතු හැඟුමක්. . .

සිතුම් පෙළක්

සිත වැදී ඇතිවන

“පිළිබඳ සිත්” සේ. . .

මීදුම: දෙවන කොටස

2010-06-24T10:24:00.009+05:30

උදෑසන අරඹ

පිරී ඇත මීදුමෙන්

හිරු වැටී උදය මෝරා

පිණි දියෙන් තෙමේ

මහ පොළොව. . .

දහවල දී ඒ දිය

ගුවන් ගතවෙයි!

හෙට උදයට නැවත වැටෙන ලෙද. . .

කාලික ද? අකාලික ද?

පසු සැබැදුම: "දියබිඳු"

දිය බිඳු: පළමු කොටස

2010-06-22T09:38:00.008+05:30

වැහි වැටුණු පසු

තණ අග දිය බිඳු

දිළේ හිරු රැසින්

පෙනේ අවට ලෝ

මවා සුන්දර සිතුවම් . . .

හිරු රැස තද වී

මැකීයයි දියබිඳු

ලෝ දහම කියා දී අපට!

ඉදිරි සැබැදුම: "මීදුම"

පසු සැබැදුම: "බෝපත්"

කමිසය

2010-06-17T16:11:00.004+05:30

තෙරක් නැති අනන්තය කරා

ඇවිද ගියෙමු අපි දෙදෙනා

මං මාවත්, කඩ පිල්, අවන්හල් පසු කර

අත්වැල් දවටා මන්මත් ව,

ආදරයෙන් මුසපත් ව. . .

ඔරලොසු කටු

හඬ නඟා කැරකේ

ඔබ ඈතට ඈතට ඇවිද යයි

මා තනිකොට

මේ නිම් තෙර මත

මා සරතැසින් බලා හුන්නෙමි

ඈතට ඈතට. . .

ඒ රුව මැකී යන තුරාවට

ඔබ ආදරයෙන් මට දුන්

ඒ සිත්කළු කමිසය ඇද

ගියෙමි බලන්නට නව මනමාළියක්. . .

08.03. 2005

පෙමන්ට් කඬුල්ල

2010-06-11T09:33:00.007+05:30

දුර සිට වේගයෙන්

දිව විත් සැනකින්

පැන පෙමන්ට් කඬුල්ල මතින්

විශාකා පෙමැත්තිය වෙත

හනික ඒ නාඹර කොළුවා

මා තරුණ කල මෙන්

එහෙත් නැත සවිය දැන්

අතීත සැමරුම: “චිකන් සබ්මැරින්”

2010-06-08T16:48:00.007+05:30

අපගේ ජීවිතයේ අපට හමුවන වචන විවිධ අත්දැකිම් ජනිත කරවයි; මකුළු දැලින් බැඳුන අතීතයන් සිහි කරවයි. එ සේ කරන්නේ මාත්‍රා එකක්, දෙකක්, තුනක් හෝ කිහිපයකින් සැදුන අද්‍රව්‍යමය වචනයෝ ය. ඒවා යම් විට සුන්දරය; විටක අසුන්දර ය. ඒ වචන ජීවිතයේ නොමැකෙන සන්ධිස්ථාන, මං සලකුණු අපට සිහි ගන්වයි. ඒ යම්තම් සුපුරුදු එහෙත් කලකින් නොදැණුන සුවඳක් හෝ නොඇසූ හඬක් වැනි ය. එවන් වචනයෝ අප දිර්ඝ කාලයක් අතපසු කොට, අත්හැර දැමූ හෝ අමකත වී ගිය සිහි වටන මතක් කොට දෙන්නා හ. වචන අපගේ ජීවිතට නැතුවා ම බැරි සේ ළං වී ඇත; සමරහර විටක ආගන්තුක ය. එසේ ම විටක ඒවා නුහුරු නුපුරුදු අමිහිරි සේ ජීවිතයෙන් අයාසයෙන් අමතකයෙන් කළ හෝ බැහැර කොට ඇත්තේ ය. එහෙත් වචනයේ පහරින් අපට මිදී ජීවත් විය නොහේ. පහතින් සටහන් වන්නේ එවැනි වචනක් කළ හදියකි:

බලන්ට ගියෙමි සගයකු

ගිලන් ව රෝහල් ඇඳ මත

සුව දුක් විචාරා සිටින මොහොතේ

ඉල්ලීය “චිකන් සබ්මැරිනයක්”[1]

එ හඬින් මා සිත අතීතයට ඇදී

සිහිවිය ඔබ මා සොදුරියේ. . .

දෛවයේ කුරිරු සරදම

නැවත නොවූ ලෙස

අපේ එකම එක

කුළුඳුල් පියකරු මුණ ගැසීම

‍“ඩයින් මෝ”හි[2] අයස්කාන්ත කුමරියේ

සිහිවිය අද ඔබ. . .

පද ඝඨනාව

[1] ඒ නමින් සැකසුණු “හැම්බර්ගි” වැනි සැන්ඩ්විච් ආහාර වර්ගයක්.

[2] “සබ්මැරින්” නම් ආහාරය අලෙවි කරන කොළඹ වූ “ඩයින් මෝ” නම් අවන්හලක්.

බෝ පත්

2010-06-01T18:02:00.003+05:30

පාවී වැටෙයි

බෝ කොළයක්

මද සුළඟින් ගැසී

ගිලිහි නටුවෙන්

රටා ඇදි

ඇමුදූ මුදු වැලි මතට

ඉහළින් ඇති දෑ

පහළට වැටෙනබව

පසක් කරදී. . .

සසල සිත

2010-05-31T12:17:00.005+05:30

වැරහැලි ගැසුණු රෙදිකඩින්

යන්තමට විලි වසා

බැගෑපත් වී සැමට

හිඟිමන් පුරුදු වුණු උඹ

අයැද සිටින්නේ පිනට මුදලක්

සිත පිරුණු අයුරින් මගේ

මා සුසුම් හෙළුවෙම්

ඇත්තට ම හදවතින්

උඹේ අතපෑමට ප්‍රතිචාර දක්වා

වැඩිය නොව රුපියලක්වත්

දෙන්නට බැරි වීම ගැන

උඹ දන්නේ නෑ

ජැන්ඩියට කලිසමක් ඇදගෙන

මා හැඩට සිටියාට

මේ ගමන් කරන්නේ

අතේ සතයක්වත් නොමැති ව

මාසේ පඩි පත ලැබෙන තුරු

නිදහස් බස් ගමන් බලපතින් බව. . .

දෝණී

2010-05-26T16:46:00.003+05:30

මා වැඩට යන විට

දිප්තිමත් නෙත් අයා

නුඹ කෑ ගසයි

දොරකඩ ළඟ සිට

මගේ දියණියේ

ගේ පහන

ජීවන සිරිය

මා අතේ එල්ලී අද

සුදු මලෙන් ගැවසුනු

දෙව් මැදුරු අසුන් මැදින්

සුදෙන් සුද තබා

වෙනතෙකුට අත දී

ඔහු හා යන ශුද්ධ සරණේ

මා හද කෑගසයි අද

දොරකඩ ළඟ සිට

ආසයි මං

2010-05-25T15:32:00.009+05:30

රෝස පැහැ

මල් මිටියා වත පුරා

ඇවිද යන්නට

ආසයි මං ඒ මතින්. . .

එහෙත් ඇවිදින්නට

තහනම් ය

නිදිකුම්බා මල් කුමරියන්ගේ

මල් පාවඩ මතින්. . .

ඉවසාපන් උඹ: නිධාන කතාව

2010-05-24T16:51:00.007+05:30

සමහර කවි මා ලියන්නේ මට ම ය. ඒවායේ විවිධ වූ ඉඟි තබා, මා හදේ වූ විවිධ කල්පනා සඟවා තබයි. සමහර කවියට මතුපිටින් පෙනෙනවාට වඩා, දාර්ශනික ප්‍රස්තුතයක් ඒ තුළ සඟවා ඇත; ඒවන් කවියකි මෙය. පසුගිය දින මා පළ කළ, කවිය ගැඹරේ ගැබ් වූ කතාව මදක් මතු කර ගන්නට “දුකා”ට හැකි වි ය. ඔහු මා ලී දේ පසුබිම නොදත් නිසා වික්ෂිපත් ව, අරුත ගැන අවිනිශ්චිත සටහනක් තැබී ය. ඒ හෙයින් ඔහුගේ වික්ෂිප්ත භාවය සැනසීමට මා කවිය පසුපස වූ ජීවන දෘෂ්ටිය හා දාර්ශනික සංකල්පනාව මෙහි ලියා තබමි:

බඩගිනියි නහුතයට ම

සිතලයි මේ වැසි රාත්‍රිය

අදුර දවා දැල්වෙන පහනක්

මා ඉදිරියේ රතු කමිසකරුවෙක්

බෙදයි තැම්බූ කඩල මුදලට

කඩලේ. . . කඩලේ. . . කඩලේ. . .

කෑගසයි ඔහු අත සීනුව

බඩගිනියෝ. . . බඩගිනියෝ. . . බඩගිනියෝ. . .

හඬයි දුකින් මා කුස

පෙරළෙයි ඒ මේ අත. . .

කුමක් කරන්න ද?

මා අත මුදල් නැත

ඉවසාපන් උඹ

ඉවසාපන් මයේ රත්තරන්

ඉවසාපන් අම්මා

ඉවසාපන් මයේ පණ

ඉවසාපන් බඩ!

මේ කව් සංකල්පනාව ඇති වූයේ දවසේ වැඩ අහවර කොට ගෙදර යාමට රැදී හුන් දෙවන බස් රථයේ දී ය. එදා වැසි දිනකි; බඩ ගින්න ඉහ වහා ගොස් ය. එය තවත් වැඩි කරනු සඳහා කඩල කරත්තයක් දක්කා ගෙන රතු වර්ණ ටී ෂර්ට් ඇද ගත් කොළුවෙක් කඩල විකුණ යි. සීතල රාත්‍රියේ සිසිලෙන් ඝනීභවත කඩල බන්දේසියෙන් නැගී හුමාලය චමත්කාර ලෙස ඉහළ නැගේ. එයින් නැඟෙන තරම්බූ කඩලවල නැවුම් සුවඳ බඩ ගින්දරට තව තවත් පිදුරු දමයි. දන්න හැම උපක්‍රමය ම යොදා, බඩ හිලෑ කරගන්නට උත්සහ කළත්, හිතුවක්කාර බඩ ද, කඩල ඉල්ලා අඬයි; කුරු කුරු ගි යි; අවිටිලි කරයි. ඉහළට පහළට හරහට පැත්තට ඒ මේ අත පෙරළේ. මා ද චිත්ත ධෛරය ගෙන බඩට තට්ටු කරමින් බඩ නළවන්නට උත්සහ කළෙමි; වරක දෙවරක තරවටු කොට බඩ මට්ටු කළේ ය.

මා අතේ මුදල් නැත; මම පසු දින සමාජ සේවා කටයුත්තකට බස් ගාස්තු පමණක් රදවා අත වූ සියල්ල ම දුනිමි. පඩි පතට තවත් සතියක් බලා හිඳිය යුතු ය. විවිධ දේවල් ගැන සිතමින් බඩ හිලෑ කරගන්නට නිරර්ථක උත්සහක් දැරීමි. කඩල ඉල්ලා හඬන දරුවෙකු සේ මා විසින් කියන නැලවිලී ගී, පරදා “බඩගිනියෝ, බඩගිනියෝ, බඩගිනියෝ”යි මොරගායි.

මගේ ගෙදර වත්ත පහළ අසල්වැසි නිවසක මහළු මිනිසෙකු විය. ඔහුගේ අන්තිම කාලයේ මනස විකෘති ව, හුන් තැන ම ජරා කොට, නිර්වස්ත්‍රව විසී ය. හෙතෙම සෑම දිනක ම, උදෑසන සිට සවස දක්වා විටින් විට, “බඩගිනියෝ, බඩගිනියෝ, බඩගිනියෝ’යි හේ හඬ තල යි. පහළ ගෙදර වුන් ඔහුගේ දරුවන් නාවන විට, “බුදු අම්මෝ. . .මිනී මරනවෝ” යයි කෑ ගසයි. පසුගිය අවුරුදු කිහිපය පුරා, මේ හඬ සවනේ නොවැටුනේ, ඒ මහළු මිනිසා දිවියට සමු දී, තුමූ විඳී අපා දුකෙන් නිවන් ලැබූ බැවිණි. සසරේ වෙසෙන මිනිසා ද ජරාවේ ගැලී ගැලී, කෑ ගසන වේඳනාවේ හඬ, මට බඩේ දැඟලිල්ලෙන් සිහි විය. එහෙත් සසරේ දුක් විඳින මිනිසා හට, මුල කී මිනිසා තරම් වාසනාවක් වත් නැත්තේ, මොන දැඟලිල්ල දැම්මත්, කවර ප්‍රතිපත්තිය වැඩුවත් මේ දිවියේ තබා ළඟ ආත්ම භව දස දහස් ගණනාවක දී වත්, පුරවා ගත් පිං පව් ගෙවා, කිසිදා නිවන් දැකිය හෙයිනි. ඕනෑනම් කළ හැක්කේ මා මෙන්, කුසගින්න අමතක කරනු වස්, මොනවා හෝ යහපත් ක්‍රියා කර හිත සනසා ගැනීම පමණි. පව්කරුවෙකු ගේ මරණයෙන් මතු ලබන ඉරණම දන්නේ කවුරුන් ද?

කඩලකරුවාගේ රතු ටී ෂර්ටය, දුකාට දැණුනා සේ මට තායිලන්තයේ පසුගිය දිනවල උත්ඝෝෂණ පැවැත් වූ “රතු කමිසකරුවන්” සිහි වි ය. ඔව්හූ ද මා කුසගින්න මෙන් සමාජ සාධාරණත්වයක් උදෙසා හඬ තැලු හ. කඩලකරුවාගේ පහනේ දීප්තිය ද, සුවඳ හමන කඩල දූමාරය ද, කන්නයි ආරාධනා කරන මනහර දසුන ද, නිවිහැනහිල්ල බිඳින කඨෝර සීනූ නාදය ද, මිනිසුන්, ඒ මඟ යන්නන් ඔහු වෙත ඇද ගැනීමට තනයි.

එහෙත් මා මෙන්, තායිලන්ත ආණ්ඩුව ද, රතු කමිසකරුවන්ගේ කඩලවලින් මහජනතාව ගේ කුස පුරවන්නට ඉඩ කඩක් නො කළේ ය. අවසානයේ රතු කමිසකරුවන් පරදවා ආණ්ඩුවේ මිලිටරි සපත්තුව හිස එස වී ය. ඔවුන් ගේ කොඳු කඩා, නායකයන් මරා, අභිමානය පගා, ජීවිතය තික්ත කොට, මගේ බඩගින්න මෙන් තම සපත්තු බූටයට යට කර දැමී ය. මෙකී සංසිද්ධිය ම, 1971, 1988-89, ජේ.වී.පී. හට ද නිර්දය ලෙස ඒ ඒ ආණ්ඬු මිලිටරි බලය යොදා මර්දනය කළ හ. රතු කමිසකරුවන් ජනතාව අතර සැඟ වී නොපෙනි අතුරුදහන් වි ය. පසුගිය යුද්ධ සමයේ ද, රතු ලෙයින් උතුරුකර තෙත් කර වා, රතු ධජ අත දරා යුද්ධ කළ ත්‍රස්තයන් ද පවතින රෙජිම මගින් දණ ගස් වා පරද වා, දකුණේ තැන තැන කිරි උතුරා, කිරිබත් කා, ජයපැන් පානය කර වී ය. යුද්ධ අනාථයන් කදවුරුවලට ගාල් කර, “අපි යාපනේ දෙමළ මිනිස්සු”යයි ඔවුන්ට වූ අභිමානය බිඳ දමා, හිඟන්නන් ද, අතපාන්නන් ද, අසරණයන් ද බවට මුළු ජනසමාජයක් පත් කර වී ය.

එහෙත් අප අමතක නොකළ යුතු කරුණ වන්නේ කුසට ආහර දෙන තුරා කුස ගින්න නැවත නැවත මතු වන බව ය; කෑ ගසන බව ය; පෙරළෙන බව ය. අනෙක් අතට, වරක් ආහාර දීමෙන් පමණක් කුසගින්න නැති නොවේ. එය නිරන්තරයෙන් ම, ශාරීරික අවශ්‍යතාවය මත ම මතු වේ; සමාජ අවශ්‍යතාවන් ද එ සේ ය; අවශ්‍යතාවය සැපරී සහනය ලැබෙන තුරාවට අළු යට වූ ගිණි පුළුගු සේ, සාමාන්‍ය ජනතාව අතර හා යට සැඟ වී පවති වි; ලත් අවස්ථාවක නැවත මතු වී, ලැව් ගිනි තනා දේශයන් පුරා පැතිරි ඉසිරි, දේශය දවා දම යි෴

ඉවසාපන් උඹ!

2010-05-20T17:30:00.005+05:30

බඩගිනියි නහුතයට ම

සිතලයි මේ වැසි රාත්‍රිය

අඳුර දවා දැල්වෙන පහනක්

මා ඉදිරියේ රතු කමිසකරුවෙක්

බෙදයි තැම්බූ කඩල මුදලට

කඩලේ. . . කඩලේ. . . කඩලේ. . .

කෑගසයි ඔහු අත සීනුව

බඩගිනියෝ. . . බඩගිනියෝ. . . බඩගිනියෝ. . .

හඬයි දුකින් මා කුස

පෙරළෙයි ඒ මේ අත. . .

කුමක් කරන්න ද?

මා අත මුදල් නැත

ඉවසාපන් උඹ

ඉවසාපන් මයේ රත්තරන්

ඉවසාපන් අම්මා

ඉවසාපන් මයේ පණ

ඉවසාපන් බඩ!

වෙනස

2010-05-19T17:07:00.006+05:30

ඡයාරූපයක් මගින් ලියූ කවියකට අරුත සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් වෙයි. මා කලින් ලියූ කවියකට මේ ඡයාරූපය ඇතුලු කළ විට එහි අදහස සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් වේ. දැන් නැවත පහත දක්වා ඇති කවිය කියවා ඡයාරූපය හා සසඳා බලන්න:

ඔය ලෙන්ගතු මුහුණ

ලයාන්විත, අහිංසක බැල්ම

මා සුසුමෙන් පුරවයි. . .

අනේ!

2010-05-18T12:59:00.000+05:30

ඔය ලෙන්ගතු මුහුණ

ලයාන්විත, අහිංසක බැල්ම

මා සුසුමෙන් පුරවයි. . .

මගේ කවි ලියීම ගැන. . .

2010-05-14T12:19:00.002+05:30

“මළ දළු ලියලා

හරිත කොට අතු අග

දසත තෙත් වී

ගිම්හානය නිම කොට

වස්සානය පැමිණේ!”

෴මගේ කව් ලීයීම ගැන වදනක්෴

මා ලියන කව් කෙටි ය. සමහරු ඒ ගැන මගෙන් විමසා තිබේ. ඒ හෙයින් මා කව් ලියනා ආර ගැන යමක් පැවසිය යුතුය යි හඟිමි. කලින් දැක් වූ පරිදි මගේ කවි ලිවීම ආරම්භ වූයේ සිත් ගත් ලියකට ආදරය කිරීමට පටන් ගත්ඳා පටන් ය. එහෙත් මාගේ කෘති ප්‍රේමයට හෝ විරහවට පමණක් ලඝු නොවේ; මාගේ නිර්මාණයන් ජනිත වන්නේ සංකීර්ණ චිත්ත සංකල්පනාවන් රාශියකගේ ගේ ඝට්ටනයන් සහ දර්ශනීය දැක්මක් හේතු කොට ය. එය මෙසේ ය:

මගේ කාව්‍ය සඳහා පාදක වන්නේ මගේ ම ජීවන දෘෂ්ටිය යි. ඒ ජීවන දෘෂ්ටියට අන්තර්ග්‍රහණය වන්නේ එදිනෙදා ජීවිතයේ සොඳුරු ඇස ගිය තැන්ය. මගේ කවි මුලික වශයෙන් සංශිප්ත ජපන් “හයිකු” කව් ආරක් ගත්ත ද, ඒ කව්‍යයන් මෙන් විෂ්පොඨ නැත; ස්වභාව ධර්මයේ හෝ වචනවල ඇති උභතෝකොටිකයන් එයින් මතු කොට නැත.

මගේ කවිවල ඇත්තේ ජීවිත යයි. ජීවිතය දුක් කම්කටොලුවලින්, දුක්කදෝමනස්සයන්ගෙන් ගහන ය. එලෙස දුකෙහි පැවතිම පිළිබඳ ආගමික වශයෙන් හේතුන්ගේ වෙනසක් වෙයි. කවර හේතු ප්‍රත්‍යක් අරා දුක් හට ගත්ත ද, අපට ජීවත් වන්න ඇත්තේ ලැබී ඇති ලුහුඩු දින ගණනක් ය. ඒ උපතත් මරණයත් අතර ය. එනයින් මගේ කව් සංශිපත ය, ඒ ජීවිතයකෙටි මෙන් කවි ද කෙටි ය. සමහරක පෙළ දිග ය; සමහර පෙළ කෙටි ය. ජීවිතයත් එකඳු සමාන නැත; උස් ය; මිටි ය; අවිනිශ්චිත ය; අසම්භාවි ය. ජීවිතයේ සිඳුවීම් විටක දිගු ය; විටක කෙටි ය.

මගේ බොහෝ කව්වල එළිවැටත් හෙවත් සදැස් නැත; මගේ කවිවල ඇත්තේ නිසදැස් ය. එයින් ජීවිතයේ කවර පිළිවෙලක් වත් නැති බව විද්‍යමාන කර යි. අපට පෙනෙන ජීවිතය සඳහා පැහැදිලි අරුතක් නැත. ඉතිහාසයට අරුතක් දෙන්නෙකු සිටිය යුතු නමුදු ඉතිහාසට අපේ මනුෂ්‍ය දැක්මෙන් අරුතක් නැත. අරුතක් නැති ඉතිහාසයක පිළිවෙලක් ද නොහේ. ඒ හෙයින් ජීවිතය අස්තිරය: අවිනිශ්‍ය ය; නිත්‍ය නැති. එනයින් ජීවිතය ජීවත් වීමට සහ තුටු වීමට නොසැලීම හා උපේක්ෂාව අවශ්‍යය. නොසැලෙන දැක්මකින් සමබරතාව ඇති ව ජීවිත ලෙස බැලිය යුතුය. අරුත් නැති ලොවක අරුතක් ඇති ව ජීවත් වීම උගහට ය. ඒ සඳහා සංයමයක් අවශ්‍ය ය; සියුම් දැක්මක් අවශ්‍ය වෙයි.

ජීවිතය ඇත්‍තේ රිසි සේ සොම්නසින් ජීවත් වීමට මිස, ජීවිතය විසි කරන අභියෝගයන්ගෙන් වික්ෂිප්ත වන්නට නොවේ. අප කැමති වුවද, නැති ද, නියමිත දින ගණන ජීවත්විය යුතු ය. නැතහොත් ස්වඝාතනයෙන් මැරිය යුතු ය. මෙවැනි දැක්මක් නිශේධනීය හෙවත් ඍණාත්මක ය. එවැන් ජීවිතයක් ජීවත් වන්නේ කුමකට ද? ජීවත්වනවා නම් ජීවිතය දෙස සාධනීය දැක්මක් හෙලීය යුතු වෙයි. මැරුණු ජීවත් විමක් හෙවත් මළ ජීවත් වීමක් පතන්නේ කවරෙක් ද? එයට වඩා දිවි තොර කර ගැනීම යහපති. ඒ හෙයින් දුක් සහිත මේ කෙටි ජීවිතය දෙස සර්වසුබවාදී ලෙස බැලීමට ගත් ප්‍රයත්නයකි මගේ රචනය සහ කාව්‍ය නිර්මාණ ය. මෙනයින් මගේ පැතුම ද, තිර අධිෂ්ඨානය ද නම් කුමකින්, කවරකින් පැරදුණත් ජීවිතයෙන් නොපැරදිය යුතු බව ය. පුර්ණ ජීවිතයක් ගත කොට, මනා සේ තෘප්තිමත් මරණයක අපේක්ෂාව මගේ හද ගැඹරේ වූ පැතුම යි. මේ කවි ප්‍රතිධ්වනීය කරන්නේ ඒ අභිලාශය ම ය. මා දකිනා ලෙස ජීවිතය දෙස සොදුරු ලෙස බලා, තුටු සිතින් වින්දනය ලබන්නට ඔබට මේ කවි හේතු භූත වේවායි මා පැති ම෴

යුවතියක් නිසා ලියූ කව්: හමුවීම

2010-05-13T12:32:00.004+05:30

ඉළ ඇට ශරීරයේ වැදගත් සහ ජීවිය පවත්වා ගැනීම සඳහා වටිනා වූ අවයව ආරක්ෂා කරමින් පවති. ඒ ඉළ ඇට මනුෂ්‍ය ප්‍රාණය පවත්වා ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය හුස්ම ගැනීම සඳහා අවකාශ සැලසීමට තරම් ඒ ඇට නම්‍යශිලී ය. බයිබලයේ සඳහන් වන පරිදි ස්ත්‍රිය දෙවියන් වහන්සේ මවන ලද්දේ පළමු මනුෂ්‍යයාගේ ඉළ ඇටයක් රැගෙන ය. එනයින් එදා මැදපෙරදිග සංස්කෘතික දැක්මට අනුව කාන්තාව භාණ්ඩක් හෝ තමුන්ට අයිති තවත් වහලෙකු මට්ටමේ ලා නොතබා, මනුෂ්‍යයාගේ ම කොටසක් සහ පිරිමියා හා සමාන, සම ස්ථානයෙන් මවන ලදිදක් බව දක්වන ලදී. පහත කවි සිතු විල්ල ලියැවුණේ දෙවියන් වහන්සේ විසින් සෑම අයෙකු සඳහා ම නිර්මිත සහකාරියක් හෝ සහකරුවෙකු ඇතයි යන සංකල්පයෙන් ය. ‍ප්‍රේමයෙන් වෙලෙන දෙදෙනෙකු ඔවුන් ගේ හමු වීම දක්න්නේ දෙවියන් එකතු කළ දෙයක් ලෙසින් ය:

නගේ කිම පමා හද මයේ දෙස නැතුවා දෝ

රගේ ඇති බැල්ම සැමදාමත් පවතී දෝ

වගේ පෙම් කුසුම මා හද මඬලේ පිපිලා දෝ

මගේ ඉළ ඇටය අද දින මට හමු වී දෝ

යුවතියක් නිසා ලියූ කව්: අනන්තය

2010-05-12T16:04:00.000+05:30

අවසර ලැබේ දෝ නොලැබේ දෝ

හද කිලිපොලා හඬා වැටේ

එනමුත් හමුවන සෑම මොහොතක

මුළු ලොව ම අමතක වී ගොසින්

දැවටි දැවටි මිහිරි තෙපුලෙන්

මංමත්වේ. . . හදවත පිරේ

අත්වැල් තදින් අල්ලා ලා

ඇවිද යමු ඈත අනන්තයට. . .

යුවතියක් නිසා ලියූ කව්: ඈ නිසාවෙන්

2010-05-11T18:46:00.002+05:30

කිටි කිටියේ ඉපිළ හදින්

අභිමුව සිටියෙමි කිසිවක් නොවූන සේ

ඇගේ පියා වෙත කෙලෙසින් පවසම් දෝ. . .

හිත පුරාවට ඇති පෙමට

අවසර ද? බැණ වැදීමක් ද?

දියෙන් ගොඩ ලූ මසෙකු සේ

මා සිත් සැලේ. . .

යුවතියක් නිසා ලියූ කව්: ඒ රුව

2010-05-10T12:13:00.008+05:30

මේ සපැමිණෙන්නේ නව අධ්‍යයන වාරය යි. වැඩ ගොඩ වී ටික කලකට රසෝඝයේ මිහිර අඩපන වන්නට පුළුවන. ඒ කෙසේ වෙතත්, මාගේ දින පොතෙහි වසර ගණනාවකට පෙර සටහන් කළ කවි කිහිපයක් මේ තේමාව යටතේ දක්වන්නට කැමැත්තෙමි. මගේ මිතුරෙක් දවසක් මා කළ චෝදනාවකට දුන් පිළිතුරකින් මේ කවි උපත ලැබී ය. දිනක් මා ඒ මිතුරාට පැවසුවේ, අසාර්ථක නිර්මානයන් ගෙන් හෙම්බත් ව සිටි මට කවි ලියන්නට ක්‍රමයක් කියා දෙන ලෙස ය. ඔහු දුන් පිළිතුර වූයේ, "ආදරය කරන්න පටන් ගන්න එවිට කවි ලියවේවි" යන්න යි. මම ඔහුගේ උපදෙස් පරිදි ආදරය කරන්නට පටන් ගත්තෙමි. මා මවිත කරමින්, වැසී තිවූ දොර කවුළු විවෘති වී කවි ලිවිමේ හැකියාවක් ඇති විය. ඒ මගේ සොදුරු කව් ලිවීමේ ආරම්භය යි. මා ආදරය කළ කන්තාව දැන් විවාහ වී ඇති බැවින් ඈ ගැන සඳහන් නොකරමි; සමහර විට ඈද මා මෙ කවි ලියූ බව නොදන්නවා විය හැකි ය. ඈට මා කව් කිහිපයක් පෙන්නුවා යම්තම් මතක ය. එහෙත් ඇගේ සුන්දර ප්‍රේමය මගේ ජීවිතයේ මා විසින් අතැර තිබූ සොදුරු තැනක් විවර කර ලී ය. මේ රසෝඝයේ පළ වෙන්නේ ඈ නිසා ලියවූණු කවි රාශියකි. එතැන් පසු ජීවිතයේ හමු වූ විවිධ අයෝ ද තවතවත් ඒ ගුණය තිව්‍ර කළ හ. වසර ගණනාවකට පෙර ඔබ දුන් අගනා උපදේසට ස්තූතියි මා මිතුරු "විහසිත" සහෘදයාණනි෴

එයිදෝ නොඑයි දෝ සරතැසින්

සිතමුසපත් වී, අපේක්ෂා බිඳ වැටේ

අහස වැහි වළාවෙන් වැසි යයි. . .

එවිට දී, අන්න එවිට දී,

මා නෙතු සහන් සැනසූ රුව

ඈතින් දිටිම්. . .

ඝන අදුරු බිඳ නැඟුණු හිරු සේ. . .

මන්ද’යයි අසමි මම

2010-05-07T11:48:00.004+05:30

දුටිම් මා ලෙන්ගතු රුවක් අද

හිමිසඳ සමඟ අත්වැල් දවටා

දැවටි දැවටි පියකරු සුරතල් කැන්ඳා

‍දරු තිදෙනෙක් පසු පස යන්නා. . .

දිටි විට මේ සිඟිති පවුල

විමසයි යමක් මා හිත යට සිට:

“මා සිත් ගත් ලියෝ මන් ද?

මා හැර අනෙකුන් අතිනත් ගන්නේ. . .”

දින පොතෙන් ගත් කුරුටු සටහන්

2010-05-05T10:34:00.003+05:30

ජුදෙව් සම්ප්‍රදායට අනුව දරුවෙකු ආගමික මුල පිරීම සිඳු කරන්නේ වයස අවුරුදු දාසය දී ටොරාව (ජුදෙව් ශුද්ධ ලියවිල්ලේ ව්‍යවස්ථාව) ප්‍රසිද්ධියේ සජ්ඣායනා කිරීමෙන් ය. එම අවසථාවට එළැඹි දරුවන් ව්‍යවස්ථාවේ ප්‍රත්‍රයා හෙවත් “බේන් මිෂ්ෆට්” ලෙසින් හඳුන්වයි. එහෙත් ජුදෙව් සමාජ සම්ප්‍රදායට අනුව, දරුවෙකු පූර්ණ මිනිසෙකු වන්නේ වයස තිසිවිය සපිරුණ විට දී ය. එවිට ජුදෙව් තරුණයකු සමාජයේ වැඩිහිටියකු වශයෙන් ක්‍රියා කිරීමටත්, පිළි ගැනීමටත් ලක් වෙයි. වයස තිස්වියට එළඹිම සමඟ ජීවිතය පිළිබඳ ගැඹුරු ආවර්ජනයට එළඹීම මා ජීවිතයේ කැපිපෙනෙන මං ලකුණක් සටහන් කරන්නක් විණ. එය ළදරු වියෙන් තරුණ වියට, තරුණ වියෙන් පරිනත දිවියට නැං වූ උපනයනය යි. පහත උපුටා දක්වා ඇත්තේ මා තිස් විය සපිරීම සමඟ ජීවිතය දෙස කළ අවධානාත්මක දැක්ම යි. දිනපොත විනාශ වී අදහස් බොඳ වී ගියත් එය සයිබර් අවකාශයේ සදා රැදෙනු පිණිස මෙසේ මා ඒ අදහස් සටහන් කොට තබන්නෙමි෴

“ජීවිතයේ ඇති මහත් ම ප්‍රේහෙලිකාව මරණය යි. විවාහ වී දරුවන් හදා, පිටරට ගොස් මුදල් එකතු කොට, නිවෙස් තනා දරුවන් උස් මහත් කොට, විභාග සමත් කරවා, රැකියාවන් ට මුහුණ දී, විවාහ දක්වා රැක බලා, කටයුතු කොට අවසානයේ දී මරණය භූක්ති විඳි යි.”

“ජීවත් වීම හා ජීවිතය වනාහි දේව වරප්‍රසාදයකි. එය කෙතරම් කෙටි ද යන්න වටහා ගැනීම සඳහා දරුණු මාරාන්තික රෝගයක් වැළදිය යුතු ය. කිතුනුවන්ට ඇති එකම වටිනාකම වන්නේ අපගේ බලාපොරොත්තුව පාරම්මරණිය වන බැවිනි.”

“ආගම වූ කලි ජීවිතය හා ක්‍රියාකාරී ලෙස සම්පර්කනය වන්නේ මරණය සමඟින් ය. එයත් මරණයේ අවසාන කටයුතු අළලා සිඳුවන අභිචාර චාරිත්‍රයන්ට පමණක් සීමා වෙයි. එහෙත් කිතු දහම උපතේ සිට මරණය දක්වා විවිධ අවස්ථාවන්හි දී ජීවිතයට, ජීවිත ගමනට සමීප වෙයි. එනයින් කිතු දහම සමාජීය ආගමකි.”

“යමෙකුගේ ක්‍රියාවේ ප්‍රතිපලය ව්‍යසනයක් නම් එකී ක්‍රියාව දෙස නොව, එය කළ හා එය සඳහා තුඩුදුන් ආකල්පය මත බලන්න. බොහෝ විට එය ප්‍රේමයේ සෙනහසේ හෝ සද්භාවයේ ආකල්පයක් විය හැකි ය. එනයින් ක්‍රියාවට වඩා ආකල්පය විමසා බලනු මැනවි.”

“අදහන්නන්ට පමණක් කීකරු විය හැකි ය; එසේ ම කීකරු විය හැක්කේ ද අදහන්නන්ට ම පමණි.”

“අසල්වාසියකු වීම ක්‍රියාවක් නොව, සංකලපයකි. එම සංකල්පයේ අඩංගු වන්නේ චර්යාත්මක, මනෝමූලාත්මක පදනමකි. එබැවින් අසල්වාසියකු වීම හෝ නොවීම කෙනෙකුට සිඳු කළ හැකි ය.”

“සෑම සත්ත්වයෙක් ම ප්‍රේමයන් වෙළුණු විට අතිශයින් ම අලංකාර වෙයි. එය ලොවේ සොඳුරු ම මිනිසුන්ගේ පවතින නිත්‍ය ආලංකාරකය යි. ප්‍රේමය වනාහි පරිපූර්ණ හදවතිකින්, කොන්දෙසි විරහිත ලෙස, අනවශේෂ ව, පරාර්ථයෙන්, සම්පූර්ණ ලෙස දානය කළ යුත්තකි.”

“ඇය සවිමත් ය; මට ශක්තිය දීමට පුළුවන. ඇය බලවත් ය; මට රැදෙනු පුළුවන ය. ඇය උණුසුම් ය; දිවි පහන් කරනු පුළුවන් ය. ස්ථිර වචනයක් ලදමි. අද අලංකාර ය; අපුර්ව ය; අචලිත ය; ස්ථිර ය!”

“ප්‍රේමය වනාහි සුව නොවන හිත් අමාරුවකි.”

“මිනිසෙකු තවකෙකුගෙන් වෙනස් වන්නේ ඔහු තුළ ඇති බලාපොරොත්තුව සහ ඇදහීම මත ය. එනයින්, ජීවිත එල්ල කරන අභියෝග හා පරාජයන් අභිමුව, ආපසු සටන් කොට, වෙහෙසින් හෙම්බත් නොවී, ජීවිතය ද අත් නොහැර සිටිමට ඒවා ඔහුට අත්වැල සපයයි.”

“ජීවියේ වේඳනාවක් නොවී නම්, ප්‍රීතියේ සන්තෝෂයක් නැත. ජීවිතයේ විරහවක්, වෙන් වීමක් නොමැති නම් සමීප ඇසුරෙහි සෙනෙහස් පහසක් ද නැත.”

ඇය සිනා සී මා දෙස බලා, නළළේ අත හොවා “කාලය ඔබ මොලොක් ලෙස ස්පර්ෂ කොට ඇතැ”යි පැවසී ය.

“මං මැරිලා හද කියයි!”

“සෑම දෙයක් මත ම මිළක් ලකුණු කොට ඇත. සෑම තීරණයකට ම, ඒ සා ප්‍රාමණ්‍ය වියදමක් ඇත්තේ ය.”

“ද්වන්ත සටනක මා නියැලෙම්! එය දේව කැමැත්ත නම් එසේ ම වේවා!! එසේ නොවේ නම්, සිත් සදා ගැනීමට අවශ්‍ය ශක්තිය දානය කරන සෙක් වා!!!”

“සියල්ල මම සමිඳුන්ට කැප කොට පුද කළෙමි. මට ම කියා දැන් දෙයක් ඉතිරී වී නැත. මයේ ජීවිත් වීම සමිඳුන් උදෙසා ය; මා අභිලාශය සමිඳුන් ගේ කැමැත්ත පමණක් ය.”

මගේ ලීවීම!

2010-05-03T13:30:00.008+05:30

මා ලියන්නේ මට හිතෙන දේ ය. මට හිතෙන දේ ලියා

නොහිතන දේට පැටල වේ. හිතා හෝ නොහිතා කරන දෙයින්

අවසානයේ සිඳු වන්නේ සිත් වේඳනාව ඇතිවීම පමණි.

"ඒ හෙයින් මා තවත් ලිවිය යුතු ද?" මම මගෙන් අසමි.

සියුම් වත මියුරු විත හඬින් නිබඳ සැනහෙනා
ගැයුම් නැත වැයුම් ඇත බැලුම් සකිසඳ නැහැවෙනා
බිඟුම් විත රැඟුම් සිත දී සරසරින් හැඬවෙනා
තරම් සිත පියුම් ලෙද සසලිත වී නැළවෙනා

කවියක නිධානකතාව: “ප්‍රශ්නය”

2010-04-19T17:22:00.004+05:30

පසුගිය දිනක මා මේ පිටුවේ සටහන් කළ කවියකට ලත් ප්‍රතිචාර දැකීමෙන් මේ සටහන ලියා තබන්නට සිත් වි ය. අපගේ ජීවිත‍යේ ලත් සිඳුවීම් වලින් අපි මනහර ලෙස අවට ලෝකය දෙස බලන්නට යොමු වෙමු. අපට ලැබී තිබෙන සීමිත ජීවිත දින ගණන හා ජීවත් විය යුතු ‍වර්තමානය දෙස බලන සොදුරු මිනිසෙකුට එහි වූ වින්දනාත්මක හෝ කේදනීය අවස්ථා රස විඳින්නට පුළුවන. මේ සියල්ල මෙහොතකින් පහව යන සුළු ය; ඒවා නැවත මුල් තත්ත්වයට පත් වෙන්නේ නැත. ගිය කාලය අතීතය යි. වරක් මා බුදු සමය පිළිබඳ අධ්‍යයනයක් කරන අවස්ථාවක සියල්ල දුක බව දැක්වීමට මෙවැනි නිදර්ශනයක් මම ඇසුවෙමි. අපට උෂ්ණය සීතල ලෙස අවස්ථා දෙකක් අත්දැකිය හැකි වූවත්, සැබෑ ලෙසින් සීතල ලෙස දකින්නේ උෂ්ණත්වයේ අඩු වීමකි. එනයින් සැප කියා අපට දැනෙන්නේ දුක තුනී වීමක් මිස දුක නැතිවීමක් නම් නොවේ. ඒ හෙයින්, දුක හෝ සැප (අඩු දුක) අත්දකින විට දී, අපට ඇතිවන අනුභූතින් හෙවත් අත්දැකීම් මනරම් සිතුවිලි ජනිත කරවයි. ඒ සිතුවිලි වරක තමුන්ගේ හෝ නැහොත් අනියමාර්ථ වශයෙන් අනුන් ගේ හෝ වේවා අපට තදනුභූති ලෙස උපේක්ෂාවෙන් භුක්ති විඳිය හැක. අතීතය පසුගියාවේ බොඳ සිහිනයක් නියාවෙන්, එහි ම ගැවසී සිටීමෙන් වර්තමානයට අරුතක් සොයා ගන්නට හෝ දෛනික දිවියට ඵලදායක වැඩක් වෙන්නේ නැත. ඒ ලෙසින් ම, මේ කවිය සඳහා පාදක වූවේ ද මාගේ අතීත අත්දැකිම කි; එහෙත් එය මගේ ම නොව, සත්‍ය වශයෙන් ම එය අනෙකු ගේ ය:

මා කැන්ටිම දෙසට ගමන් කරන විට, මා නෙත ගැසුනේ කෙළවරෙහි හිඳ ගෙන හුන් පුරුදු ගැහැණු රුවකි. ඈ බොල් අහස දෙස නෙත් පාකර හරිමින් සිටියා ය. ඈගේ තියුණු එහෙත් ශෝකී ඇස් අසීමාන්තික ලෙස අහසේ විවිධ දෙසට ගමන් කළේ ය. පෙනුමෙන් ඈ ඈත අතීතයේ සිතුවිලි ගොන්නක් තුළ අතරමං වී සිටිනා සේ ය. මා ඈ ඉදිරියට ම ගියේ ය; එහෙත් හුදකලාවේ අතරමං ව හුන්නා වූ ඈ අතීත ලොවින් නික්ම මා සිටින තත්‍ය ලෝකය වෙත ගමන් කරන්නට විරාමයක් ගත විණ. මා දුටු ඇගේ දෙනෙත් දීප්තිමත් වී, ක්‍රමයෙන් මොට වී දිප්තිය අදුරකට හැරීණ. ඇයගේ වත ද, මෙහොතකට සප්‍රාණික වී, ඒ සැනෙන් ම මුකුලිත වි ය. මා කිසිවක් නූන සේ ඇගෙන් සුව දුක් විචාරා සිටියේ ය. අසල වූ අසුන ඇද, ඇයට ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙසින් මා හිඳ ගත්තේ ය. එහෙත් ඈ සිත තුළ ගුලි කර ගත් ‍දුකෙන් යුක්ත ව, සිතට දිරි ගෙන මා හා කතා කළා ය.

ඇයගේ පියමං මා දිවි ගමන හා සබැදුනේ අහම්බෙන් මෙන් ය. එය මා තවෙකුට ලියූ ලිපියක් ඇයට ලැබීමෙන් ය. ඈ ද එය අහම්බෙන් හමු වූවක් නිසා, ඕනෑවට එපාවට ඒ දෙස නෙත යොමු කළා ය. එහෙත් නොසිතූ ලෙසින් ඒ කොළයේ සිත්තම් කර තිබූ අදහස් ඇගේ හදවත විනිවිඳ යන මල්හීසර මෙන් විය. මේ ලිපියේ රචකයා කවුදැයි ඈ තුළ වූ කුකුස මා වෙත ඇය යොමු කළා ය. මා ද ඒ වන විට, එක් පෙමකට සමු දී, විප්‍රයොගයෙන් යුක්ත ව සිටියේ ය. එ බැවින් මම දුක් තුනී කරනු වස්, මගේ ම ලොවක හුදකලා වීමට හුරු පුරුදු වී හුන්නෙමි. විශ්වවිද්‍යාලයේ කටයුතු, දේශන අවසන් වූ සැනින් මා වෙනෙකෙකු සමඟ වචන හුවමාරුවක තබා, හුන් පුටුව ට ද නොකියා ම දේශන ශාලාවෙන් නික්ම ගියේ ය. මේ පුරුද්ද නිසා, මනස්කාන්ත ලිපියේ වචන සිත්තම් කළ මිනිසා, සැබවින් ම සිත් ඇද ගන්නා සුළු අයෙකු දැයි ඈට සැකයක් මතු විය. කල් යත් ම, කාලයා විසින් ඇගේ සකල සැකසංකා අකා මකා දැමීමත් සමඟ ක්‍රමයෙන් වැදුණු මල්හීසර ඈ හදවත තුළ ලියලා දළු ලා නැගෙන්නට වි ය. කෙසේ හෝ මේ ‍කාලයේ ඈ මා හා ලෙන්ගතුකම් ඇති කර ගැනීමට උත්සුක වූවා ය.

දිනක් චිත්ත ශක්තියෙන් හීන ව සිටි මොහොතක ඈ ගැනත්, ඇයගේ යෝජනාව ගැනත් සිතන්ට විය. මේ සිතීම කෙළවර වූයේ ඇයට මා විසින් අවස්ථාවක් දිය යුතු යයි හටගත් අදහසකින් ය. ඒ හෙයින් මා ඇයට කතා කොට, කැමැත්ත පළ කර සිටියේ ය.

ඒ වචන ඇසූ සැනින්, අවුරුදු ගණනාවක නියංසායක් තිබූ භූමියකට අකලට අහම්බෙන් වැටුණු වර්ෂාවක් මෙන්, කාන්තිය සැලී, ප්‍රාණයෙන් ගැසී, අපේක්ෂාවෙන් තැති ගෙන, අමුතු ජීවයක් උපන්නේ ය.

අලුත වැටුණු වර්ෂාවෙන් තෙමුණු, නියංසායෙන් හෙම්බත් පොළොවෙන් විවිධ කෘමිහු ද සතුන් ද මතු වෙති. වැසිදිය ගැලූ ගැලූ අත දියෙහි ඇඟිලි තුඩෙන් තෙත් පොළොව සූරා වැහි ලකුණු තබා ඇත. දිය දොරේ ගලා ගොස් තැන තැන ඇති වූ දිය කඩිතිවල රොක් වන ගෙම්බන් ද මැඩියන් ද වැඩෙන රාත්‍රියේ සීතලය සමඟ තාලෙන් තාලෙට පානා අඬහැරය ආගන්තුක හැඟීම් අවදි කරවයි. පළගැටියෝ ද රැහැයියෝ ද ඇති වූ ප්‍රබෝදයෙන් කුල්මත් ව, ඒ අඬහැරියට අතවැල් අල්ලමින් සංගීතය සපයති. ඉදහිට තාලයට වයන්න, ගායනා කරන්නට බැරි අනෙකෙක් අඬහැරයත්, අත්වැලත් බිඳ තම බෙලෙක් හඬින් හෝ අසංවර වාදනයෙන් පළාත දෙවනත් කරයි. වැසි වැටුණු රාත්‍රී පරිසරය සිසිල් ය; සුකොමල ය; ප්‍රාණවත් ය; ක්‍රියාකාරී ය.

උදෑසන හිරු පොළොව සිඹිද්දී, වැස්සෙන් තෙමුණු අතු අග රැදී දිය බිඳු ද, මකුළු දැල් මත රැදී පිණි බිඳු ද දිලෙන හිරු රැසින් දෙදුණු කාන්ති මවයි. රාත්‍රියේ වැටුණු දියෙන් ප්‍රාණවත් වූ පසුගිය කන්නයේ හැළුණු බීජ, කල් යල් බලා කිරිමුල පොළොවට ගසා, දෙපෙත්ත රැදි හිස ඔසවා තබාගන්නට ආයාසයෙන් තැත් කරයි. උදෑසන හිරු වැටෙද්දී ම තැන තැන සලිත වන සතුන් විගසින් උනුන්ගේ කැදලිවලට ඇදී සැඟ වේ. පොළොව තෙත ය; බුරුල් ය; මොලොක් ය; සජීවි ය; සසල ය.

එහෙත් පොළොව ද සතුන් ද ගස් වැල් ද අමතක කරන්නේ, මේ වැටී පොළොව සශ්‍රික කරන බලාපොරොත්තු දෙන්නේ අකලට අහබෙන් වැටුණු වැස්සක් බව ය. දවාල පැමිණේ; රාත්‍රිය එළැඹේ. තප්පර මිනිත්තු බවටත්, මිනිත්තු පැය බවටත්, පැය දින බවටත් පත් වුව ද, පෙර දින වැටුණ වැහි නැවත වැටෙන්නේ නැත. කලට වැටෙන වැහි මිස අකලට වැටෙන වැසි විශ්වාස නොකට යුතු ය. ටික දොහකින් පොළොව උෂ්ණයෙන් දැවි දැවී, රළු ව තද වී, සුපුරුදු සේ අජිවී අප්‍රාණික වනු ඇත; එය එසේ ‍පාළු වී බොල් වී යනු ඇත. මෙතෙක් ක්‍රියාකාරී උනුන් අක්‍රීය වෙයි; අඩහැරය ද, සංගීතය ද, ඝෝෂක හඬ ද ගොළු වෙයි; සසල සියල්ල උදාසීන වී අලස ව නිසල ‍වෙයි.

ගත වූයේ දිනකි; දෙක කි; තුන කි. ඇයගේ හැසිරීම් හා වචන මට නුහුරු නුපුරුදු විය; ඒවා රුස්සන්නේ නැති තැනට වැඩ කටයුතු යෙදුනේ ය. පැහැදිලි ලෙස දෙදෙනාගේ වෙනස මතු වී, මොරන හිඩැසක් සේ වැඩිණි. තවත් තවත් ඇළුම්කම් පෑම, සෙනහස දැක් වීම මහා මුළාවක් බවට පත් විය. දෙදෙනා අවසානයේ වෙන් වී ඒ ඒ රිසි මාර්ගයන්හි ගිය හ.

දිය නියෙන් තෙත් පොළොවෙහි ඇදී වැහි ලකුණු, වැසි නොවැටී වියළුණු කාෂ්ඨක පොළොව මත කාලයක් පවතින්නා සේ ම, ආදරයේ ආපේක්ෂාවන් බිඳි අයගේ හදවත් කොණෙහි ද අතීත දුක්සංකා රැදී නැතුවා ම නො‍වේ. කාලය නැමති සුළං හමා වැලි මත වූ වැහි ලකුණු මකා දමනා තුරු ඒ දුක්සංකාවෝ දිගු කලක් පවති.

තේ වඩිය අවසාන වී, අප සමු ගන්නා මොහොත පැමිණි විට, ඇගේ මිලාන වූ මුහුණ දිටි මම, “ඇයි! මොනවා හරි ප්‍රශ්නයක් ද?” ලෙන්ගතු ව ඇසීමි. ඈ දුර්වර්ණ වූ මුහුණින් යුතු ව නිහඬ ව මා දෙස බලා හුන්නා පමණි. ඈ ආයාසයෙන් දුක සඟවා සිනා සෙන්නට උත්සහ කළත්, ඒ සමඟ ම ඇගේ ඇස් කෙළවරේ උණු කඳුළු මතු විණ. ඒ මහා නිහැඩියාව බිඳීමින් මා හා කවදත් මිතුරු ඇගේ ඇස් ශබ්ද නඟා මට කතා කොට, “කෙසේ කියම් ද මම්. . .ඔබයි මා ප්‍රශ්නය බව. . .”’යි කී ය.

දැන් ඉතිං මට දොස් නොනඟා මේ කවිය නැවත කියවා බලන්න:

අසරණ ව උන්නෙමි බලා හිස් අහස දෙස

සපැමිණ ඔබ දුක් වැඩි කරනු මිස

හිඳ සුවදුක් විමසනු

කිසිවක් නූන ලෙස

මා හද වේඳනා වෝ ඉපිලි ඉපිලී

උණු කඳුළු උණයි දෑසට

කෙසේ කියම් ද මම්

ඔබයි මා ප්‍රශ්නය බව. . .

ප්‍රශ්නය

2010-04-16T11:16:00.002+05:30

අසරණ ව උන්නෙමි බලා හිස් අහස දෙස

සපැමිණ ඔබ දුක් වැඩි කරනු මිස

හිඳ සුවදුක් විමසනු

කිසිවක් නූන ලෙස

මා හද වේඳනා වෝ ඉපිලි ඉපිලී

උණු කඳුළු උණයි දෑසට

කෙසේ කියම් ද මම්

ඔබයි මා ප්‍රශ්නය බව. . .

සිහිනය

2010-04-12T14:20:00.003+05:30

මා සිත් ගත් රුවැත්තිය දෙස

ලොවට හොරා බලම්

පිරුණු දිළෙන දැසින් ඈ දෙස

කෙතරම් පෙරුම් පිරුවත්

නිබද සිහිනයකි ඔබ මට. . .

ඔබ කවුරුදෝ?

2010-04-10T12:35:00.003+05:30

දිගු ගමන් බස් රියක
රැදී හුන්නෙමි අසුන් කොණ
ඒ අසල ගැටිස්සියෝ
කිචි බිචියේ ඔපාදුපයෙන්
අසුන් සහන් මැද
සුවසේ නිදනා විට දී
ලිපිනය ලියූ
ගුලි කළ බස් ටිකට්ටුවක්
මා සාක්කුව වෙත
හොරින් දැමූ,
ඔබ කවුරු දෝ?

අතීත සැමරුම්: ආදරය මත ආදරය

2010-04-07T18:14:00.006+05:30

සුපුරුදු පරිදි මා ඇයට විහිලු තහලු කරමින් සිටියේ ය. සමහර විටක ඒවා සිත් කිහිරි දනවන හා පාරන සුළු විය. හදිස්සියේ ම ඈ මා නොසිතු මොහොතක, ඇය කමින් සිටි ආහරයෙන් බත් පිඬක් ගෙන මා හට කවන සේ අත දිගුකර හිස සැලී ය. මා ද, කට ඇර ඒ පිළි ගත්තේ ඇයගේ මුහුණ දෙස ඇසි පිය නොහෙළා බලා හිඳිමින් ය. "ඇගේ මුහුණේ සහ දෑස මත කිසිදා නොදුටු ගැඹුරු ළෙන්ගතු කමක් සහිත ආදරයක් ගැබ්වී තිබුණේ ය. ඇය මට ආහාර වෙලෙන් කටක් කැව්වේ මන්ද?" මා සිත මගෙන් ම අසන්නට විය. ඇගේ ‍සිතේ ආදර මල් කැකුළක්වත් විකසිතවීදැයි සිතා ගැනීමට නොහැකිවිය. ඇය නිතර නිතර මාහට කරන සැලකිලි ගැන අවධාරණයෙන් කල්පනා කළෙමි.

පසු දිනක පංති අහවර වන මොහොතක, අයිස් ක්‍රීම් කන්නට ආරාධනා කළෙමි. ඇගේ දැස් දීප්තියෙන් බැබෙලෙන්නට විය. ඈ සිනහවක් මුව සරසා, යම්තමට වාගේ හිස සැලී ය. ඇය සමඟ මා කැන්ටිම වෙත පියමං කළේ ය. මා ඈ කැමති වර්ගයේ අයිස් ක්‍රීම් වර්ගය මිළ දී ගෙන, මා කැමති චොකලට් වර්ගයේ අයිස්ක්‍රීම් එකක් ද රැගෙන ඈත කොණක ඈ සමඟ වාඩි ගත්තේ ය. ඇය වරින් වර, අයිස් ක්‍රීම් රස බලන ගමන් වාගේ මා දෙස ද බලා හුන්නා ය. ඇගේ දැස් ඉතාමත් අලංකාර ය; ගැඹුරු ය. ඒ කාන්තිමත් දෙනෙත් හෙළු මට එයින් මුළු ලෝකය ම පෙන්නා සේ හැඟීමක් ඇති විණ. කිසිදාක මා ඇය මෙතරම් මනස්කාන්න ලෙස දැක නැත. තුරු සෙවන, වරින් වර ගස්පීරා වැටෙන හිරු එළිය, ගතේ දැවටී, කෙස් පීරා හමන මද සුළඟ මේ මොහොත තවත් සොඳුරු කළා සේ ය. අප දෙදෙන අයිස් ක්‍රීම් ලෙව කකා නිහඬ ව දෙදෙනා දෙස බලමින් හුන්නේ ය; එය දිගු නිහැඬියාවකි. ‍මුළු ලෝකය ම එක වර නතර වුනා වැනි. . .

"ඇයි එදා මට කැව්වේ, කෙල්ලට ආදරයක් වත් හිතුන ද?" දැඩි නිහැඬියාව බිඳිමින් මා ඇසුවේ ය. ඇය නොසිතූ මොහොතක, මා එල්ල කළ ප්‍රශ්නයෙන් වික්ෂිප්ත වූ ඈ, හැඟුම් බර ආදරයසිනහවක් පා ආලෝකමත් දෙනෙතෙන් ද, රතු වූ දෙකොපුලෙන් ද, ලැජ්ජාවෙන් බිම බලා ගත්තා ය. මා ඇය දෙස බලා හුන් අතම බලා හුන්නේ ය.

"ඔයා මට ආදරේ ද?" මා ඇසුවේ ය. රතු වූ මුහුණින් යුතු ව ඈ, අපහසුතාවයෙන් දෙවරක් හිස සැලී ය. ඇගේ කන්පෙති පුපුරු ගසා යන සේ රතු වර්ණ ව තිබිණ. "මේ බලන්න, මම ඔයා දන්න දවසේ ඉදන් කළේ හිත රිදෙන විහිළු; ඉතිං කොහොම ද මට ආදරය ක‍රන්නේ?" අවුල් වූ මනසකින් යුතු මා ඇයගෙන් ඇසුවේ ය.

"ඔයා මොනව කළත්, හිත යටින් හොඳ කෙනෙක් කියලා මම දන්නවා!" "ඔයාගේ විහිලු . . . තදින් කතා කරන්නේ ඔයාට ඒක හුරු නිස යි!" "ඉතිං මං ඒවා ගනන් ගත්තේ නැහැ" ඈ මෘදු ලෙස පිළිතුරු දුන්නා ය.

මා කරබාගෙන අසා සිටියා පමණි.

"මම ආදරයට ගොඩක් ගරු කරන කෙනෙක; ඔයා මට ඇත්තට ම ආදරේ නම්, මා ද පෙරලා ආදරය කරනවා!" "මං අයේ කවාදාවත් හිත රිදෙන විහිළු කරන්නේ නැහැ" ඈ දෙස එක එල්ලේ බලා ගෙන ම කිව්වෙමි. ඈ තවමත් බිම දෙසට තෙ යොමා ගෙන සාවධාන ව අසා ගෙන සිටියා ය.

මම නැගිට ඈ දෙසට අත දිගු කළෙමි. මා දෙස බලා, ඈ ද ඇගේ අත මා දෙසට යොමු කළා ය. ඇගේ අතින් මා තදින් අල්වා ගෙන හිරු බැස යන ඒ සවස් යාමයේ පොපියන අදුර අප වට කරද්දී, ඇය සමඟ අනන්තයට ඇවිද ගියෙමි.

බැල්ම

2010-04-05T10:19:00.003+05:30

සියක් දහසක් සිතුම් මැද

පොතක් දෙස බලමින්

ගාටන ඔබ දෙස

බැලූ බැල්ම

තද වැඩි දෝ මට සිතේ. . .

මා කළේ විහිළුවකි

නැත කියන් අමනාප. . .

හිත තැලුනි - රිදුනි නම්

මට සමා වෙයන් නගේ. . .

(26/10/2005)

නිවාඩු කැන්සල්, එනිසා නිහඬ යි!

2010-03-02T11:46:00.006+05:30

මේ දිනවල ලංකාවට ගොඩ බැහැලා අත මිට පිරෙන්නට වැඩ. හුස්ම ගන්න තරමට වත් වෙලාවක් ලැබුනේ නැහැ. අවුරුදු දෙකක වැඩවල අනුපූරණය කිරීමට ඇති ප්‍රමාණය සිතා ගන්නටවත් බැහැ. කෙසේ වෙතත් විවේකයක් ලැබුණු සැනින් යමක් සටහන් කරන්නන්. මේ සටහන ලීවේ අපේ රවා සහෝදරයාගේ සටහනක් දුටු නිස යි. ඇමරිකාවේ ශිෂ්‍ය දිවිය වගේ ලංකාවේ නම් විවේකයක් සොයා ගන්නට හරිම අමාරු යි. කෙසේ වෙතත් ඉදහිට මා බස් නැවතුවේ සිටිනා විට හෝ බස්රියේ ගමන් කරන විට ඒහේ මෙහේ දුවන හිතේ සිතුවිලි හෝ කඩයකට ගොඩ වී වඩයක් කන ගමන් අවට බලා දකින දෙයින් සතුටු වන්න; ආස්වාදයක් ලබන්න; මිහිරක් විඳින්න නම් අමතක කළේ නැහැ. තණ ‍කොළ බිස්සක් මත ඇවිදින්න, ගසක සිසිල් සෙවනේ හුළං පොදක සිසිල ලබන්න, කුඹුරක නියරක සිට ගොයම් නලවාගෙන එන මදනල සුවඳ බලන්න, සීතල ම සීතල වතුර පොදක් ළිදෙන් ඇද බොන්න, සෑමදාම උදෑසන කුරුළු ගී නාදෙන් නැගිට, ජනේලයෙන් ගෙයි මායිමේ දවට ගසට මුවා වී ඔච්චම් කරන හිරු දිහා බලන්න තරම් වාසනාවක්, ලංකාවේ මිස කොයි රටේ ඇද්ද?

ආදරය යනු...

2010-02-05T14:11:00.006+05:30

ආදරය යනු නිදි නැති රැයක

බෝඳ සිහිනයකි

දිය මත වැටී සුදු මල්

රැලි අතර නැලැවෙන සේ

සසල සිත මුකුළු කරවන

ආදරය යනු මෘදු මද පවනකි

ගතේ තැවරී, සිහින් සුව දී

විගසින් ඉ‍ගලී පියඹනා

නැත නතර වන

සදහට ම ළඟ

ආදරය යනු සිත් ගත් සුවඳකි

කුසුම් දස දහසක් ගෙනෙන

ඒ සුවඳින් මත් ව

සිහින ලොවට ඔසවා ගෙන යන

සුවඳ රොදකි සිත්කළු

ආදරය යනු ඉරමුදුන් දින

නිල් පැහැති කදු වළල්ලකි

නෙත් පුරා, සිත් පිනා

නිසල කරන ගත සිත

ආදරය යනු සුළඟින් නැළැවෙන

පස් පියුමෙන් සපිරි - නිල් විල්තෙරකි

ගතට සිතට නෙතට - සහන් සලා නළවන

ආදරය යනු ගල් මතින් පොපියා වැටෙන

දියළුමකි-දුම්හිඳකි පියකරු

දිය ඉහිරී, සිසිල දී කරන

පහන් සිත් සතන්

ආදරය යනු

කියවා නිම කළ නොහැකි

ලස්සන පොතකි

ආදරය යනු පුන් පොහෝ දිනක

බෝ සිසිලිළාල හඬ මැද

බවුන් වඩන පහන් සිතතක

නිවිසැනැහුම් ආවේගයකි

වචනයෙන් කිව නොහැකි මුත්

සිහින් ලෙස දැනෙන

ආදරය යනු

අමුතු ආගන්තුක

සහනයකි හද පතන

ආදරය යනු.... ආදරය යනු... ආදරය යනු...

වෙනකක් නොව,

ආදරය යනු ඔබ ය - මා පෙම්බරි යේ. . .