නිදි නැති රැයක

මේ සිසිල් මැදියමේ

නින්ද නුඹ නැත

දෙනෙත් අහලකවත්...

ඈ පිළිබඳ සිතිවිලි

මා සිත් අවදි කරයි!

නෙතින් ඈත්වී හිඳ

නොරුස් සිතින්

නින්ද නුඹ!

ඒ පෙමට

මා හා උරණයි...

“ජනතා පරමාධිපත්‍යය”

රජුන් වූ මහදනෝ

මතු බුදු බව පතා

දනට දී රජකම

දස අට කිරීටය පළදා ලා

අභිශේක කළ’යි

නව රජෙකු පෙර දා. . .

හැරපියා රාජ වස්ත්‍රාභරණ

අත්වැසි දැසි දසුන් වී රජුට

දරු මුනුපුරන් ද කැටුව

වැදහෝ ය, වංක ගිරට.

පසදලීම

එළූ දැලට

අසු වූ ගොදුරු

ඇද හනික

විද යටි බඩට

උරා බී රීරි මාංසයෙන්

හප කොට විසි කළ

නුඹයි ඒ පුදලත්. . .

බැති සිතින් ඇදුණු

සියක් කතුන්

නොදත් ගණනක් ද තව

කෙලෙසූ පියාණ ඇසිපියා

නුඹයි ඒ ගරුතර. . .

එක ම දිනක

මවකඳු දියණියක

කෙලෙසා ලා එකවිට

සුපසන් වෙස් අරා

දෙන අසරි සත් හට

නුඹයි ඒ සුදහත්. . .

නීතිය ලුහුබදින විට

‘මා පණ නසම්’යි කියා

බිය කර හුන් අය අවට

දැදුරු කොට සිත් සතන්

නැමූ යුක්තිය උනුන් ලවා

නුඹයි ඒ සුදරද. . .

උසාවියේ නඩු යට ගසා

නඩු කොළ ද පන්නා ලා

අබ්බගාත වූ

නඩුව අවනඩුව කොට

නිදොස් වරලත්

නුඹයි ඒ දෙව්ගැති. . .

පසදලන යුක්තිය කොහි ද?

මනුලොව නැති තැන

නුඹ දෙසූ ලෙස

‘දෙව් ලොව වත් වේද

එදා කී විමුක්තිය?’

“ගෝචර ගොදුර”

දැල්වේය පහන් සිළ

මද නලින් වැනි වැනි

ගොදුරු කොටැ පියාසැරි

රතැස් යුවල

යොමු වී කෑදරෙන්

සුකොමල සිනිදු කුසුම වෙත

තලන ලෙදින් - මිරීකා පොඩිකර

හිරිකිත හිතුවිලි - පාවේ ගුවනත

හඬ නඟා - අසලහුන්

මට ද දැනෙන ලෙස.

“9/8”

මූසල දිනකි අද

ඉරණම තීණ්දු කරනා අපේ

ජනතා අයිතීන්

තබා දංගෙඩිය මත

වදකයෝ වටේ කැරකෙති

අප පත් කළ හැත්ත

ද්‍රෝහි වී අපට ම,

ගෙල සිඳ ලන්නේ අපේ

ගෙන කඩුව සියතට

ඉතිං ආයුබෝවන්

ජීවිත නිදහසට

නිදහස් හුස්ම පොදට

අද සිට රජූට අතවැසි

නොවන අය හට

උතුරා යන රාජ උදහසින්

පෙගෙ වී, රතු ලෙයින් ගත

හෙට දින අපේ ඡන්දය

ගසා, මරා, තලා

වපුරා මුසා

උදුරා ගනී වී

පෙර ඳා කළ සේ. . .

අපට වන්නේ මිතුරේ

බකන් නිලා ඉන්නටයි

ඉතිං ආයුබෝවන්

අවසන් නිවහල් හුස්ම පොදට

ලීවේ: 08.09.2010

“මූර්තය”

හිරු රද නවතින්;

නවතින් ඔතන ම!

මොහොතක් මට දී. . .

“උණු දියර ඉර”

මා හිරු මඩළ

කොයි ද අද?

අමාවක යි

අහස පුරා - සිව් දිගට

සඳ සොමි අදුරු ය - උණුහුම සීතල ය

මෙළෙක රළු ය - විහගුන් ගොළු ය

සඳ සකී කොයි ද? හුන් අරා අහස පුරා

බස් දොඩ දොඩා - රෑ පහන් වන තුරා

තරු නෙත් කොයි ද? රෑ තුරා ඉඟි බිඟි පා

කොමළෙන් බලා, ම’දෙස

අවුස්සා ලූ මා හද

ඒ පිනා ගිය

මයේ හඳ

කොයි ද අද?

හ්ම්. . . .

දියකර හදේ දුක්

ගංගා නිම්න දිගේ

ගලා බසී

උණු දියර ඉරක්!

තව කොතෙක් කල්?

පසුගිය සතියක යාපනයේ ඉගැන්වීමේ කටයුත්තකට යෑමට ලැබිණ. ඉගැන්වීම් කටයුතු වලට අමතර ව දින හතරක් පුරා යාපනේ සංචාරය කිරීමට ද අමතක නොකෙළෙමි. අපගේ ආයතනයේ යාල්පානම් අධ්‍යයන මණ්ඩපයෙහි සිංහල (ඉංග්‍රිසි සමහර විට) බසින් ඉගැන් වූ පළමු සිංහලයා විමේ භාග්‍යය ලැබ ගත්තේ ය (දෙමළ බසට පෙරළිමට පරිවර්ථකයකු ද මම සමඟ රැගෙන ගියෙමි). එහි ගත කළ කාලයේ, ගමන් ගත් විවිධ ගම්මානවල දී, ‍අහම්බෙන් එක් ගමනක් අතරමග දුටු දසුනක් මේ පබැදුමට පාදක වෙයි:

තැන තැන

සිහළ කොළුවන්

ආයුධ අතැති ව

787 බසයේ යාල්පානම් වෙත

එනෙන විට මාදගල් සිට

තල් රුකක් දුටිමි

නැගී තේජසින්

සිසාරා ගුවනත අතු පතර

ඒ තේජාන්විත ඍජු කදෙහි

මුලීන් තදකොට මිරිකා ගෙන

වැඩෙනා බෝ රැකක්

තල මැඩගෙන

තව කොතෙක් කල් . . .

සිතුම් පෙළ

බසයේ කවුලුව අතරින්

එයි මුරණ්ඩු සුළං රොදක්

වැදී ගතෙහි වේගයෙන්

සසල කොට පුබුදයි

අමුතු හැඟුමක්. . .

සිතුම් පෙළක්

සිත වැදී ඇතිවන

“පිළිබඳ සිත්” සේ. . .